şükrü erbaş

Ölüm, Güz ve Kapı

Oğlum bir ışıksız yol dönüşü olmayan
Doğarken rahmimde bıraktığı boşluğu
Ölümüyle yüreğime yerleştirip gitti.
Gelinim kuyularda bir damla ay ışığı
İs tutmuş bir lamba kör duvarlarda.
Aklı yetip de gücü yetmemenin
Yıkıcı ağırlığında adamım
Küçüldükçe küçüldü…
– Yoksulluğun üstüne bu kadar gelinmez
Güçsüzlüğün üstüne bu kadar gelinmez
Diye diye siliniyor gecelere eklenip
Diye diye susuyor gündüzleri simsiyah.
Gözleri bir top pıtrak baktığı yerlerde
Yüzü durmadan yaprak döküyor…

Gündüzleri askerlerin kırdığı kapımızdan
Geceleri kimliksiz adamlar giriyor…

Şükrü Erbaş

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here