Özgürlük Rüzgarları Esmediğinde Soluksuz Kalacaktık

0

 

Bitkin düştü ÜLKEM miskin bir havada. Yitirdi gençliğini memleketimin gençleri ve artık bastonuyla yaşam mücadelesi vermekte.

Ekmeğinin derdine düştü halkım henüz yeni bir otobana yeni bir termik santrale kurban vermediği birkaç ağacıyla oksijene muhtaç kaldığı sırada.

Anasını alıp gidecek parası kalmadı cebinde emektar insanımın. Saksısına serpecek gübresi kalmadı çiftçimin. Bir gemiciği bile yok kardeşimin

Ülkemde Özgür bilimsel eğitimden söz eden,  barış istiyoruz diye imza veren hocamın dersini , Okulunu öğrencisini aldılar elinden.

Okulumda  öğretmen kalmadı bilimsel eğitim veren. attılar öğretmenimi okulum da ders kalmadı

Saldırdılar basınıma salyalarını akıtarak .Aldılar basın emekçimi,  kapattılar duvarlar ardına, kilidi vurdular üstüne, sandılar düşüncelerine kilit vuruldu!

Uyuyor memleketim yorgunluktan artık. Ayağını uzatıp haberini seyrederken çayını yudumlayacak mecali kalmadı işçimin.

Sazını alıp türkü çığıracak öğrencim kalmadı fakültesinin bahçesinde.

Bayramı kalmadı memleketimin el öpmeye gidecek, neşesi kalmadı gülüp söyleyecek, bir şeker uzatacak, .

Aldatıldı halkım ve aldatılıyor hala da. Yol parasının kazancına düşmüş ve yolunda giderken göreceği trilyonluk lalelere bakma lütfuna erişmiş halkım aldatılıyor. İhalesi teslim edilmiş arazilerin cayır cayır yangınını izliyor.

YER-GENEKON davasıyla başlayıp  FETOŞ ile devam eden hukuku öğreniyor memleketim, “hukuksuzluğun hukuku”nu öğrendiğini bilmeden.

Sohbetimiz dinleniyor  bir köşede ve kayıtlara geçiriliyor,  suçluymuşçasına. Halkım konuşmaktan korkuyor yerin kulağı duymasın diye.

Hükümetine olan borcunu ödüyor susma konusunda da kredi kartı borcunu ödeyemiyor. Hükümete ödediği borca karşılık açlık ödülünü ve kredi kartı borcu yüzünden de işverene boyun eğme madalyası alıyor işçim.

18 milyon icralık dosyası olan adalet sarayı, sultanın sarayından aldığı icazetle haczini yapıyor sırasıyla, .insanım susuyor sıranın  kendisine gelmesini beklerken…

Her gün bir işçim ölüyor tersanemde açlık sınırındaki maaşı için. Kimi emektar işçim de hakkını arıyor diye işkence görüyor memleketimin izbe odalarında.

Uyuyor yorgunluktan halkım.

Uyan halkım uyan memleketim uyansın seninle. Lokmanın hesabını sor elinden alanlardan artık. Oksijenini çalanlardan hesabını sor. Gemiciğinde sefasını sürene hesabını sor. Tohumunu alacak ekonomiyi yerin dibine sokandan hesabını sor. hadi artık yeter sustuğun. Hem de ananı al yanına git hesabını sor ,gencim gençliğini senden alanlara git hesap sor!

Susma bu memleket senin. Verdiğin anahtarı al elinden  evine sinsice giren yavuz hırsızdan.

Uyan halkım uyan adalet elden gidiyor.

Sabah oldu gün ağardı halkım uyan.

Bitkin düştü memleketim mistik havada sen neredesin? Bak ben uyandım özgürlük rüzgarlarıyla nefes almaya  hadi sen de uyan.

Leave A Reply